Schematyczny przebieg splotu można pojąć rysując sobie przebieg f2(-i) jako ustaloną ramkę przemieszczaną po osi i o t1 sekund. Funkcja wyrażona tą ramką jest przemnożona przez f1(i) i obszar pod funkcją iloczynu jest wartością funkcji splotu w t = t1. Zatem żeby odkryć wartość splotu w dowolnym czasie, przykładowo w chwili t = t0, przemieszczamy ramkę będącą funkcją f2(-i) o t0 sekund wzdłuż osi i , a następnie mnożymy tę wartość przez f1(i). Pole pod funkcją iloczynu jest wyznaczaną wielkością splotu, w czasie t = t0. Aby wyszukać zależność splotu przesuwamy ramkę skokowo w dalsze umiejscowienie i przy każdym z nich określamy obszar pod krzywą iloczynu. Rozmiar tej powierzchni, w funkcji poruszania się ramki, jest pożądaną wielkością splotu. Stosunkowo łatwo jest zauważyć wynik splotu, w którym rozpatrujemy dwa przebiegi dyskretne. Działamy jednakowo jak w przypadku ogólnym, opisanym wcześniej. Drugi sygnał po zmianie przemieszczamy odpowiednio o iloczyn k razy n w prawo od sygnału pierwotnego, dalej mnożymy przez siebie wielkości kolejnych impulsów. Robimy tak dopóki nie przesuniemy zmienionego drugiego sygnału na koniec niezmienionego, czyli dopóty uzyskiwane iloczyny będą jeszcze nie zerowe.